Search This Blog

Thursday, May 7, 2026

रेत का घर

 नमस्ते वणक्कम्।

आपकी रचना में बालमन की सरलता, दार्शनिक चिंतन और जीवन की नश्वरता — तीनों का सुंदर संगम है।

“रेत का महल” को आपने केवल बच्चों के खेल तक सीमित नहीं रखा, बल्कि उसे मानव जीवन, अहंकार, प्रकृति विनाश और संसार की क्षणभंगुरता का प्रतीक बना दिया।

उसी भावधारा को काव्यमय एवं प्रवाहपूर्ण रूप में परिष्कृत करने का विनम्र प्रयास प्रस्तुत है।

रेत का महल

एस. अनंत कृष्णन, चेन्नई, तमिलनाडु हिंदी प्रेमी प्रचारक

की भावाभिव्यक्ति पर आधारित परिष्कृत काव्य रूप

रेत का महल कहता,

“जगत मिथ्या है,”

ब्रह्म ही शाश्वत सत्य,

बाकी सब क्षणभंगुर माया है।

बालक अपने कोमल मन में

कल्पनाओं के दीप जलाते,

रेत पर महल, गोपुर,

ईश्वर की प्रतिमाएँ सजाते।

कहीं पुल बनते,

कहीं बाँध उठते,

समुद्र तट की बालुका पर

स्वप्न सुनहरे खिल उठते।

पर अचानक आती लहरें

सब आकार मिटा जातीं,

क्षण भर की वह रचना सारी

जलधारा संग बह जाती।

कभी किसी का मिट्टी घर

मित्र के पग से ढह जाता,

बाल हृदय में प्रेम, ईर्ष्या,

क्रोध और भय जग जाता।

वात्सल्य की कोमल छाया,

स्पर्धा की अग्नि प्रखर,

बालमन में भी दिख जाते

जीवन के सब रंग अमर।

यह नश्वर संसार यहाँ,

हर सृष्टि मिट जाने वाली,

मानव अपने स्वार्थ हेतु

प्रकृति भी कर डाले खाली।

पर्वत तोड़ धूल कर देता,

झीलों का अस्तित्व मिटाता,

नदियों के मुक्त प्रवाह को

बाँधों से बंधन पहनाता।

क्षणिक जीवन की यह गाथा,

हर प्राणी की यही कहानी,

रेत के महलों का मिटना

दे जाता गहरी निशानी।

जो आज बना अभिमान से,

कल समय उसे हर लेता,

इसलिए विनम्रता का दीपक

मानव जीवन में जलता रहता।

தமிழ் வடிவம்

மணல் கோட்டை

மணல் கோட்டை சொல்கிறது —

“உலகம் மாயை,

பரம்பொருள் மட்டுமே நிலைபெறும்

நித்திய சத்தியம்” என்று.

சிறுவர்கள் தங்கள்

கற்பனைக் கண்களால்

மணலில் அரண்மனை, கோபுரம்,

தெய்வச் சிலைகள் அமைக்கிறார்கள்.

பாலங்கள் கட்டுகின்றனர்,

அணைகளும் எழுப்புகின்றனர்,

கடற்கரையின் மணற்பரப்பில்

கனவுகள் மலர்கின்றன.

ஆனால் பெரு அலை வந்து

அவற்றையெல்லாம் அழித்துவிடுகிறது,

ஒரு கணத்தின் படைப்பு

கடலோடு கலந்து போகிறது.

சில வேளைகளில்

ஒருவன் கட்டிய மண்வீடு

மற்றொருவன் காலால் இடிந்துவிடும்;

அப்போது சண்டைகளும் எழுகின்றன.

குழந்தைகளிடமும்

அன்பு, பொறாமை, கோபம், பயம்,

பாசம் போன்ற உணர்வுகள்

தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

இந்த உலகம் நிலையற்றது;

இறைவன் படைத்த அனைத்தும் நிலையற்றதே.

மனிதன் தன் வசதிக்காக

மலையையும் தூளாக்குகிறான்.

ஏரிகளை மறைக்கிறான்,

நதிகளின் ஓட்டத்தைத் தடுத்து

பாலைவனமாக மாற்றுகிறான்.

நிலையற்ற வாழ்வே

ஒவ்வோர் உயிரினத்தின் விதி.

மணல் கோட்டை இடிவது

இதற்கெல்லாம் ஒரு நிசப்தப் பாடமாகும்।

No comments:

Post a Comment