नमस्ते वணக்கம்।
आपकी रचना में बचपन की सरलता, पारिवारिक आत्मीयता और आज के बदलते समय का मार्मिक चित्रण है।।
तमिल हिंदी सेवा।
தமிழ் ஹிந்தி பணி
परिष्कृत हिंदी रूप
कागज़ी हवाई जहाज़
एस. अनंतकृष्णन, चेन्नई
तमिलनाडु हिंदी प्रेमी प्रचारक द्वारा स्वरचित भावाभिव्यक्ति
27-5-2026
भारत की आज़ादी के
तीन वर्ष बाद जन्मा
हमारा बचपन
आज की पीढ़ी से
कितना भिन्न था।
न दूरदर्शन था,
न मोबाइल फोन,
न महंगे प्लास्टिक खिलौने।
घर की आर्थिक स्थिति भी
ऐसी न थी कि
खिलौनों पर धन खर्च हो।
फिर भी बचपन
आनंद से भरा था।
पीपल के पत्तों की सीटी,
बरसात में कागज़ की नावें,
गोली, लट्टू, गिल्ली-डंडा,
कागज़ की गेंद
और कागज़ी हवाई जहाज़—
यही हमारे खिलौने थे।
कागज़ को मोड़-मोड़कर
हवाई जहाज़ बनाना,
उसकी पूँछ सजाना,
फिर उसे उड़ाकर देखना—
कितना सुख देता था!
घर में
काका, चाचा, ताऊ, बुआ, चाची,
सब साथ रहते थे।
आज की तरह
पति-पत्नी का खुला प्रदर्शन
देखने को नहीं मिलता था,
पर परिवार बड़ा था,
घर बच्चों की किलकारियों से भरा रहता था।
कागज़ के खिलौने बनाने के लिए
कागज़ों की कमी पड़ती।
डाकघर से मिलने वाले
मनीऑर्डर फ़ॉर्म
अक्सर घर लाए जाते।
उन्हीं से
नाव, पंखा और हवाई जहाज़ बनते।
दादा, मामा और बड़े भाई
हमारे गुरु बन जाते।
हम सब उन्हें घेरकर बैठते
और उत्साह से सीखते।
फिर शुरू होती
हवाई जहाज़ उड़ाने की प्रतियोगिता।
कभी ईर्ष्या में
एक-दूसरे के जहाज़ फाड़ देना,
कभी झगड़ना,
कभी रूठना—
सब उसी बचपन का हिस्सा था।
पर आज का समय बदल गया है।
हर बच्चे के हाथ में
मोबाइल है।
घर छोटे हो गए,
संयुक्त परिवार टूट गए।
भाईचारे की बातें कम हो गईं।
अब बच्चे
मोबाइल खेलों में खोए रहते हैं।
न गली के खेल,
न कागज़ की नावें,
न कागज़ी हवाई जहाज़।
आज तो
रिमोट और डिजिटल विमान हैं,
पर अपने हाथों से
कागज़ मोड़कर
सपनों को उड़ाने का आनंद
कहीं खो गया है।
अब बच्चों के लिए
कागज़ी हवाई जहाज़
मानो केवल कल्पना की बात बनकर रह गया है।
தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு
காகித விமானம்
எஸ். அனந்தகிருஷ்ணன், சென்னை
தமிழ்நாடு இந்தி அன்பர் பிரச்சாரகர் அவர்களின் சொந்த உணர்வுப்படைப்பு
27-5-2026
இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற
மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
பிறந்த எங்கள் சிறுபருவம்
இன்றைய தலைமுறையிலிருந்து
மிக வேறுபட்டது।
அப்போது தொலைக்காட்சி இல்லை,
கைப்பேசி இல்லை,
விலையுயர்ந்த பிளாஸ்டிக் பொம்மைகள் இல்லை।
விளையாட்டு பொருட்கள் வாங்க
பணம் கூட அதிகம் இல்லை।
ஆனால் அந்தக் கால சிறுபருவம்
மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியிருந்தது।
அரசமர இலை விசில்,
மழைக்கால காகிதப் படகு,
கோலி, பம்பரம், கில்லி-டண்டா,
காகிதப் பந்து,
காகித விமானம்—
இவையே எங்கள் விளையாட்டுப் பொருட்கள்।
காகிதத்தை மடித்து
விமானம் செய்வது,
அதற்கு வால் அமைப்பது,
பின்னர் அதை பறக்கவிடுவது—
எவ்வளவு மகிழ்ச்சி!
அப்போது வீட்டில்
மாமா, சித்தப்பா, பெரியப்பா, அத்தை, சித்தி
எல்லோரும் ஒன்றாக வாழ்ந்தனர்।
இன்றுபோல் வெளிப்படையான காதல் காட்சிகள் இல்லை।
ஆனால் வீடு முழுவதும்
குழந்தைகளின் சிரிப்பும் சலசலப்பும் நிரம்பியிருந்தது।
காகிதப் பொம்மைகள் செய்ய
காகிதம் கூட போதாது।
அஞ்சலகத்தில் கிடைக்கும்
மணிஆர்டர் படிவங்களையே
வீட்டிற்கு கொண்டு வந்து
அவற்றால் படகு, விசிறி, விமானம் செய்தோம்।
தாத்தா, மாமா, அண்ணன்
எங்கள் ஆசான்களாக இருந்தனர்।
அவர்களைச் சுற்றி அமர்ந்து
ஆர்வமாக கற்றுக்கொண்டோம்।
பின்னர் தொடங்கும்
விமானப் போட்டி।
சில நேரங்களில் பொறாமையால்
ஒருவரின் விமானத்தை மற்றொருவர் கிழித்துவிடுவோம்।
சண்டை, கோபம், அழுகை—
அவை எல்லாம் அந்த இனிய சிறுபருவத்தின் பகுதியே।
ஆனால் இன்று காலம் மாறிவிட்டது।
ஒவ்வொரு குழந்தையின் கையிலும்
கைப்பேசி உள்ளது।
கூட்டு குடும்பங்கள் குறைந்துவிட்டன।
அண்ணன்-தம்பி பாசமும்
நேரடி உரையாடல்களும் குறைந்துவிட்டன।
இப்போது குழந்தைகள்
மொபைல் விளையாட்டுகளில் மூழ்கியுள்ளனர்।
காகிதப் படகும் இல்லை,
காகித விமானமும் இல்லை।
இன்று ரிமோட் விமானங்கள் உள்ளன।
ஆனால் காகிதத்தை மடித்து
தன் கைகளால்
கனவுகளை பறக்கவிடும் மகிழ்ச்சி
மறைந்து போய்விட்டது।
இன்றைய குழந்தைகளுக்கு
காகித விமானம்
ஒரு கற்பனைக்கதை போலவே தோன்றுகிறது।
